Türkiye’de toplum üzerinde geçmişte yaratılan iki büyük önyargı vardı; “İrticacılık ve bölücülük.” (eski deyimle iki büyük tehlike; irtica ve bölünme tehlikesi)

Bu böyle olmadığı gibi bu algının birçok nedeni de var elbette. Kabaca ele aldığımız da bu ülke kurulduğu yıllarda temel bir hedefi vardı. Bu hedef batıcı, laik ve tek bir ulus oluşturmaya yönelik ulusalcı bir devlet modeli benimsendi.

Bu hedef elbette hem Türkler dışında kalan halklara (özellikle Kürtlere) ve dindar topluma uymayan bir hedefti.

Medreseler kapatılacak ve bu yeni devlette yaşayan herkese Türk kabul edilecekti. Bu temel hedefe ulaşmak için de her şey mubahtı.

Kültürel haklarını talep eden Kürtler, “bölücü” dini özgürlüklerini isteyen dindarlar, “irticacı” olacaktı.

Tüm farklılıklar eritilecek ve tek bir halk, tek bir anlayış oluşturulacaktı.

Devletin sahibi ise zengin bir zümre olacaktı.

Bu baskı, sömürü ve eziyet beraberinde acılar ve trajedilerin dışında bir mücadele alanı da ortaya çıkaracaktı.

Cumhuriyetin ilk yıllarında Şeriat sistemine dayanan  bir devleti isteyenler olmuştur aynı şekilde Kürtler de Türk değiliz biz deyip farklı bir devlet istemiştir ancak zaman içerisinde dindarlar şeriattan, Kürtler farklı bir devletten vazgeçmiştir. Bu herkes için olmasa bile büyük bir kesim için böyledir.

Şeriatçı bir yönetimden vazgeçen dindarlar bugün iktidar olmuştur. Bu iktidar beraberinde toplum üzerinde yaratılan “irticacı” algısını da tuzla buz etmiştir.

Geriye tek bir önyargı (eski deyimle tehlike) kalmıştır; “bölücülük.”

Kürtlerin farklı bir devlet kurma isteğinden vazgeçtiği artık aşikârdır.  Bu yüzden devletin artık resmen kendi vatandaşı olan Kürtleri de kabul etmesi gerekir. Yasal dayanağı olmayan bir TV kanalı ile değil anayasal bir güvence ile kabul etmesi gerekir.

Geçmişte şeriatçılıkla suçlananlar bugün Kürtleri (ya da BDP’yi) bölücülükle suçlamamalı ve bu kaba, kırıcı siyaseti terk etmelidir.

Bugün ne olursa olsun devletten ( ya da hükümetten) beklenen bir halkı resmen tanıması.

Star Gazetesinin tecrübeli kalemlerinden Eser Karakaş geçtiğimiz günlerde “Türkiye’yi geleceğe AK Parti-BDP ittifakı taşır” başlığıyla önemli bir yazı kaleme aldı.

Karakaş yazısında Ak Parti’nin geleceğin Türkiye’sini oluşturabilmesi için ne MHP ile ne de CHP ile bir şey yapılamayacağını vurgulamış.  Ak Parti-MHP ittifakının 2023 Türkiye’sinin gerektirdiği istikrar, barış ve büyüme ortamına hizmet etmeyeceği çünkü MHP’nin egemen çoğunluk etnisitenin milliyetçi sözcüsü bir siyasi akım olduğu ve çağımızda geleceği olan bir hareket olmadığı belirtilmiş.

Ak Parti-CHP ittifakının da 2 023 Türkiye’sinin ihtiyaç duyacağı siyasi, ekonomik istikrara ve büyümeye büyük katkı sağlamayacağı belirtilmiş.

Geriye ise sadece BDP’nin kaldığını belirten Karakaş, “AB standartlarında uzlaşmış, iki büyük mağdur kitlenin siyasi temsilcileri AK Parti ve BDP, yeni ve anlamlı bir anayasa yapımında lokomotif olurlar; tarih de, Türkiye Cumhuriyeti yurttaşları da bu iki mağdur hareketini gelecekte hayırla anarlar,” tespitinde bulunmuş.

Aslında Ak Parti iktidar olduğu günden bugüne kadar Kürtler büyük bir beklenti içerisine girdi. Mağdur kitlelerin Partisi olarak iktidar olan Ak Parti’nin bir Cumhuriyet tarihi boyunca red edilen, asimilasyona tabi tutulan, her türlü baskı, işkence ve ölüme maruz kalan Kürtlerle ve onların meclisteki siyasi temsilcisi olan BDP ile Türkiye’nin sorunlarını çözeceklerini beklediler.

Son dönemler yapılanlar ile böyle bir ittifak mümkün olmayacak gibi ancak Türkiye’de gündemin çok hızlı değiştiğini çok gördük. En sert süreçlerin başka şeylere evrildiği de oldu. Umarım Karakaş’ın da yazısın vurguladığı ittifak gerçekleşir ve Türkiye’de ki yanlış İrtica ön yargısı kıran dindarlar gibi Kürtler de bölücü önyargısından kurtulur. En azından dindar kesimlerin bu söylemden vazgeçmesi gerek. Kürtler bölünmeden yana değil (en azından büyük bir kesimin talebi bu şekilde). Birileri niyet okumayı bir kenara bırakıp Kürtlerin ne söylediğine bakmalı.

Bu yazıya henüz yorum yapılmadı. Bu yazı için ilk sözü siz söyleyin!