Diyarbakır Vakıflar Bölge Müdürlüğü, yürüttüğü sosyal destek çalışmaları kapsamında Diyarbakır Çocuk ve Gençlik Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’nda anlamlı bir buluşmaya imza attı.
Çocuklar ve kurum çalışanlarının aynı sofrayı paylaştığı etkinlik; yalnızca bir yemek organizasyonu olmanın ötesinde, vakıf medeniyetinin temelindeki paylaşma, dayanışma ve gönül alma anlayışını günümüze taşıyan sıcak bir atmosfere sahne oldu.
Sosyal yardım şartlarının ruhuna uygun olarak çocuklara yemek ikramının yanı sıra kıyafet ve çeşitli hediyeler takdim edildi. Kurulan bu samimi köprü, çocukların kendilerini dışlanmış hissetmelerinin önüne geçerken, vakıfların insan odaklı yaklaşımının toplumun her kesimine ulaşmasına vesile oldu.
Vakıflar Bölge Müdürü Hakan Demir, çocukların hamburger talebiyle başlatılmasına karar verilen programın, sadece bir yemek ikramı olarak kalmayıp kıyafet dağıtıldığına da belirtti. En büyük amaçlarının çocukların gönüllerine dokunmak olduğunu vurgulayan Demir, vakıf geleneğinin bu köklü ruhunu gururla dile getirdi. Yıl boyunca düzenlenen etkinliklerle vakıf kültürünü derinden hisseden suça sürüklenmiş çocukların, kendilerine uzanan bu sevgi elini bağırlarına bastıklarını aktardı. Çocukların, vakıfları her an kapısını çalabilecekleri bir yuva olarak görmelerinden büyük bir mutluluk ve onur duyduğunu ifade etti.
Demir, konuşmasını şu sözlerle sürdürdü:
“Bugün gerçekleştirdiğimiz yemek programını tek seferlik bir etkinlik olarak görmüyoruz; aksine bu buluşma, yıl boyunca suça sürüklenmiş çocuklarımıza yönelik yürüttüğümüz geniş kapsamlı çalışmalarımızın bir parçasıdır. Bizler yıla yaygın olarak iftar buluşmaları, tatlı ve hediye dağıtımları düzenliyor, aynı zamanda kültürel varlıklarımızı korumanın önemini anlatan bilgilendirici sunumlar gerçekleştiriyoruz. Bu sürekli faaliyetlerimizdeki temel amaç, çocuklarımıza sadece anlık bir manevi iklim yaşatmak değil, köklü vakıf kültürünü hayatlarının her anına aşılamaktır. Evlatlarımızı ötekileştirmeden, onları yok saymadan, insan onuruna yakışır ölçüde topluma yeniden kazandırırken yüreklerine dokunabildiysek ne mutlu bize.”