Diyarbakır’da kentsel dönüşüm ve yeni konut projeleriyle birlikte yükselen modern site yaşamı, şehirde yaşam alışkanlıklarını da köklü biçimde değiştiriyor. Güvenlik, sosyal alanlar ve konfor açısından birçok avantaj sunan bu yapılar, bir yandan da geleneksel mahalle kültürünün temelini oluşturan komşuluk ilişkilerini zayıflatıyor.
Kent merkezinde ve yeni gelişim bölgelerinde artan siteleşme, bireylerin sosyal etkileşimini minimuma indirirken, “yan dairede kim oturuyor” sorusunun bile cevapsız kaldığı bir yaşam biçimini beraberinde getiriyor. Özellikle güvenlikli giriş sistemleri, özel alanlar ve site içi sosyal yaşamın sınırlı etkileşimi, komşular arasındaki doğal iletişimi azaltıyor.
Uzmanlar, eski mahalle yapısında kapıların açık olduğu, çocukların sokakta birlikte oynadığı ve komşuların günlük yaşamın bir parçası olduğu düzenin giderek kaybolduğuna dikkat çekiyor. Yeni yerleşimlerde ise bireylerin daha izole, daha bireysel bir yaşamı tercih ettiği gözlemleniyor.
Diyarbakır’ın tarihi mahalle dokusunda güçlü olan dayanışma kültürü, modern yapılaşmanın etkisiyle farklı bir dönüşüm sürecine girerken, bazı site sakinleri bu durumu “konfor artışı ama sosyal uzaklık” olarak değerlendiriyor.
Şehirde yaşanan bu değişim, sadece mimari bir dönüşüm değil; aynı zamanda toplumsal ilişkilerin yeniden şekillendiği bir sürece işaret ediyor.