Bir Şehrin Sabahı

Diyarbakır’da sabahlar ağır ama kendine özgü bir dinginlikle başlar. Güneş, surların üzerinden yavaşça yükselirken sokaklar uyanır, dükkân kepenkleri tek tek açılır. Fırınlardan yükselen ekmek kokusu, kentin günle kurduğu ilk bağdır.

Kaldırımlarda telaş yoktur. İnsanlar birbirine selam verir, kısa ama samimi sohbetler edilir. Çay ocaklarında bardaklar buhar tutar, masalarda günün ilk planları konuşulur. Şehir, acele etmeden akmayı tercih eder.

Dicle kıyısında yürüyenler, suyun sessizliğine karışan kuş seslerini dinler. Parklarda çocuk sesleri yankılanır, banklarda oturanlar güneşten payını alır. Hayat, bütün sadeliğiyle devam eder.

Diyarbakır’da zaman bazen yavaşlar. Bu yavaşlık, şehrin kendine has ritmidir. Her gün tekrar eden bu manzara, aslında kentin değişmeyen huzurudur.

Gün ilerler, akşam olur. Işıklar yanar, sokaklar yeniden dolmaya başlar. Şehir, bir günü daha geride bırakırken yarına aynı sakinlikle hazırlanır.