Bir zamanlar çocukların sesi sokaktan gelirdi. Mahalle arasında yankılanan kahkahalar, top peşinde koşan ayak sesleri, ip atlayan çocukların neşesi… Şimdi ise birçok evde başka bir ses var: klavye tuşları, oyun efektleri ve ekran karşısında geçen uzun saatlerin sessizliği.

Bilgisayar oyunları çağımızın gerçeği. Doğru kullanıldığında eğlendirebilir, refleks geliştirebilir, stratejik düşünmeye katkı sunabilir. Ancak mesele artık “oyun oynamak” değil, oyunun çocukların hayatını yönetmeye başlamasıdır. İşte burada durup düşünmek gerekiyor.

Bugün birçok çocuk saatlerce ekran başında vakit geçiriyor. Uyku düzeni bozuluyor, ders başarısı düşüyor, sosyal ilişkileri zayıflıyor. Gerçek arkadaşlıkların yerini sanal sohbetler, açık havanın yerini karanlık odalar alıyor. Çocuk henüz fark etmese de, gelişim çağında kaybettiği her saat geri gelmiyor.

Daha da düşündürücü olan ise bazı ailelerin bu tabloya kayıtsız kalmasıdır. Kimi anne babalar, “Evde dursun da ne yaparsa yapsın” anlayışıyla ekranı bir bakıcı gibi görüyor. Kimi ise çocuğun sessiz kalmasını huzur sanıyor. Oysa sessizlik her zaman mutluluk değildir. Bazen bir çocuğun içine kapanışıdır.

Çocuklar oyun bağımlılığına sürüklenirken, ailelerin en büyük hatası ilgisizliktir. Çünkü çocuk ekranı değil, ilgiyi ister. Birlikte geçirilen bir saat, alınan pahalı bir bilgisayardan daha değerlidir. Bir sohbet, bir yürüyüş, bir masa oyunu; çocuğun ruhunu besleyen asıl şeylerdir.

Burada suçlu teknoloji değil, rehbersiz bırakılan kullanımdır. Yasaklamak çözüm değildir, bilinçli sınırlar koymak gerekir. Oyun süresi belirlenmeli, içerikler denetlenmeli, çocukla iletişim güçlü tutulmalıdır. Anne baba önce çocuğunu tanımalı, sonra ekranı tanımalıdır.

Unutmayalım; çocuklarımızı sadece büyütmüyoruz, geleceği yetiştiriyoruz. Eğer bugün onları ekranlara teslim edersek, yarın göz göze konuşamayan, sabırsız, yalnız ve bağımlı bir nesille karşılaşabiliriz.

Ekranın ışığı parlak olabilir. Ama hiçbir ekran, aile ilgisinin sıcaklığından daha güçlü değildir.