Yaşamın Kadim Ölçüsü

YAŞAMIN KADİM ÜÇLÜSÜ

İnsan, Toprak, Su

İnsan toprağa emek verir, toprak ise insana hayatı sunar. Bu bağ, bir üretim sürecinden çok ötesidir. Binlerce yıldır süregelen, her damla terle mühürlenmiş asırlık bir sözleşmedir. İnsan toprağın emanetçisi, toprak ise insanın yaşam kaynağı ve en sadık dostudur.

Toprak, geçmişin mirasını ve geleceğin umudunu bünyesinde taşıyan, her katmanı ayrı bir hikâye barındıran canlı bir kütüphanedir. Toprağın her zerresi, asırlardır bu coğrafyada yaşayanların alın terini, sevincini ve toprağa duyduğu saygıyı biriktirir. Tarladaki her başak, toprağın o sarsılmaz sabrının bir nişanesidir. İnsan ile toprak arasındaki bu görünmez bağ, aslında yaşamın sürekliliğini sağlayan hassas bir dengedir. Modern hayatın hızıyla bu bağ koparıldığında ya da hoyratça zedelendiğinde, doğanın onarması imkânsız derin yaralar açılır. Toprağına sahip çıkmayan bir medeniyet, kendi köklerini kurutmaya mahkûmdur. Çünkü toprak, bizi geleceğe taşıyan en büyük hazinemizdir."

Bugün toprağa verdiğimiz her emek, yarının sofrasına konulan bir güvencedir. Toprağı korumak, sadece bugünün ekmeğinden ibaret değildir; çocuklarımızın yarınını, doğanın dengesini ve insanlığın var olma hakkını korumaktır. Bizler, bu topraklardan beslenen bir medeniyetin varisleriyiz. Emanet aldığımız bu bereketli coğrafyayı daha verimli, daha canlı ve daha sağlıklı bir şekilde geleceğe taşımak, en temel vicdani borcumuzdur. Unutmayalım ki; toprak küstüğünde, bereket de bizimle olan bağını koparır. Gelin, toprağın sunduğu bu hayatı; daha bilinçli, daha özenli ve daha derin bir saygıyla işleyelim. Çünkü toprak, kendisine verdiğimiz özenin karşılığını, bizlere katbekat geri verecektir.

Toprağın sabrı, insanın emeğiyle birleştiğinde; bu ortaklığın hayat bulması için gereken tek bir öz vardır: Su…

Su, toprağın damarlarında dolaşan can suyu; insanlığın ise medeniyet kuran temel gücüdür. Toprağa verdiğimiz özen, suya gösterdiğimiz ilgiden bağımsız düşünülemez. Suyun her damlası, toprağın bereketle yeşermesi için bir emanettir. Toprak, suyla buluştuğu her an nefes alır, canlanır ve bize hayat sunmaya devam eder. Bugün, suyu toprakla akılcı bir dengede buluşturmak, yarınki kuraklığa karşı diktiğimiz en güçlü kalkandır. İnsan, toprağın koruyucusu olduğu kadar, suyun da titiz bir emanetçisi olmalıdır. Suyun bereketi azaldığında, toprağın cömertliği de yavaş yavaş solacaktır. Gelin, suyumuzu israf etmeden, toprağımızı kurutmadan, geleceğimizi bu kadim denge üzerinde yeniden inşa edelim.

‘’Şimdi, binlerce yıllık medeniyetlere ev sahipliği yapan topraklarımızın sessiz çığlığına birlikte kulak verelim.’’

Bu topraklar, tarih boyunca bize sunduğu bereketin karşılığında yalnızca hürmet ve özen beklemiştir. Ancak ne yazık ki bugün, hasat mevsiminin ardından yakılan anız alevleri, bu kadim toprağın üzerine bir örtü gibi serilmekte ve o dilsiz varlığı derin bir acıya boğmaktadır. Oysa alevlere teslim edilen, yalnızca kurumuş bir sap olmayıp; toprağın canlılığı, suyun yuvası ve toprağın altında sessizce çalışan o muazzam ekosistemdir.

Yakılan her anız, toprağın gözeneklerini tıkayan, onu nefessiz bırakan bir darbedir. Ateş, sadece yüzeyi değil; toprağın binlerce yılda oluşturduğu o zengin humusu, faydalı mikroorganizmaları ve geleceğin tohumlarına hayat verecek gücü de yok etmektedir. Bizler, "yok etmek" yerine "var etmekle" mükellef emanetçilerken, kendi ellerimizle toprağımızı çoraklaştırıyor ve bereketin üzerini küllerle örtüyoruz. Unutmayalım ki toprağın sessiz çığlığı; aslında soframızdan eksilecek bereketin, kuruyacak damarlarımızın ve çocuklarımıza bırakacağımız cılız bir geleceğin habercisinden başka bir şey değildir.

DİYARBAKIR KÜLLERİN DEĞİL, BAŞAKLARIN ESKİCİL DİYARDIR.

Diyarbakır; binlerce yıllık tarım geleneğiyle, Mezopotamya’nın bereketli topraklarında yükselen asırlık bir merkezdir. Bu topraklarda her başak, sadece bir ürün olmayıp; dökülen alın terinin, gösterilen sabrın ve geleceğe olan umudun meyvesidir. Ancak hasat sonrası uygulanan anız yakma alışkanlığı, bu bereketli mirası tehdit eden en önemli sorunlardan biridir. Bir anlık ihmal veya yanlış uygulama; toprağın canlılığını, verim gücünü ve geleceğimizi geri dönülmez şekilde zayıflatmaktadır.

Toprak; gözle görülmeyen milyonlarca canlıya ev sahipliği yapan yaşayan bir ekosistemdir. Mikroorganizmalar, solucanlar ve sayısız faydalı canlı; toprağın havalanmasını sağlar, organik maddeleri ayrıştırır, bitkilerin beslenmesine yardımcı olur ve verimliliği artırır. Ancak anız yangınları sırasında oluşan yüksek sıcaklık; toprağın en verimli üst tabakasını tahrip eder, organik maddeyi yok eder, faydalı canlıların yaşamını sona erdirir ve toprağın doğal yapısını bozar. Dakikalar içinde meydana gelen bir yangının tahribatı, yıllarca süren bir kısır döngüye yol açar.

Anız yandığında; toprağın bereketi, canlıların yaşam alanı, geleceğin ürünleri, üreticinin emeği ve çocuklarımızın yarını yanar. Bir avuç külün ardında, görünmeyen büyük kayıplar kalır. Bir kıvılcım; sadece tarlayı tüketmekle kalmaz, geleceğin hasadını da yok eder.

İklim değişikliğinin etkilerinin giderek arttığı günümüzde su, en değerli doğal kaynağımızdır. Toprak yüzeyinde bırakılan anız; nem kaybını azaltır, buharlaşmayı önler, yağış sularının toprağa daha iyi nüfuz etmesini sağlar, erozyona karşı doğal bir koruma oluşturur ve toprağı aşırı sıcaklıklardan muhafaza eder. Özellikle bölgemizin kurak iklim koşullarında anız, toprağın doğal zırhıdır. Yakılan her anız, toprağı güneşin yakıcı etkisine ve kuraklığın yıpratıcı sonuçlarına karşı savunmasız bırakır.

Kontrolsüz anız yangınları; ormanlara, meralara, sulama altyapılarına, enerji nakil hatlarına, yerleşim alanlarına ve komşu tarım arazilerine ciddi zararlar verebilmektedir. Bir anlık dikkatsizlik, yılların emeğini ve milyonlarca liralık ekonomik değeri yok etmeye mahkûm edebilir. Anız bir atık olmayıp, toprağın yeniden hayat bulması için en değerli kaynaktır. Modern tarım uygulamalarında; anız parçalanarak toprağa karıştırılır, organik madde miktarı artırılır, koruyucu toprak işleme yöntemleri uygulanır, münavebe sistemleriyle toprak dinlendirilir ve sürdürülebilir üretim anlayışı desteklenir. Bu yöntemler hem verimliliği artırır hem de gelecek nesillere daha güçlü bir tarımsal miras bırakılmasını sağlar.

Tarım yapmak; doğa ile yapılan ezelî bir sözleşmedir. Bu sözleşme, toprağı korumayı, suyu verimli kullanmayı ve bizden sonraki nesillere daha yaşanabilir bir dünya bırakmayı gerektirir. Toprak bize sadece ürün vermez; yaşam verir, bereket verir, gelecek verir. Bu nedenle toprağa verdiğimiz her zarar, aslında kendi geleceğimize verdiğimiz zarardan başka bir şey değildir. Unutmayalım ki; "Toprak bize atalarımızdan miras kalmayıp, çocuklarımızdan ödünç alınmış bir emanettir." Bu emaneti korumak sadece yasal bir sorumluluk olmayıp, aynı zamanda vicdani bir görevdir.