NEDİM DEMİR - Şehrin En Büyük Gürültüsü, Bazen Sessizliktir

29-08-2026 10:00
109

A⁺ A^-

Bir şehrin sesini sadece korna seslerinden, kalabalık caddelerden, pazarlık yapan esnaftan ya da akşam saatlerinde yükselen insan uğultusundan ibaret sanıyoruz.

Oysa şehirlerin bir de sessizliği vardır.

Ve bazen o sessizlik, söylenen binlerce sözden daha fazla şey anlatır.

Diyarbakır’da bir sabah düşünün…

Sur’un gölgesinde dükkânını açan esnaf, kepengini kaldırırken yeni bir güne “Bismillah” der. Bir öğrenci okul yolunda çantasını omzuna biraz daha sıkı asar. Bir anne, çocuğunu servise bindirirken arkasından uzun uzun bakar.

Şehir uyanır.

Ama kimse birbirine “Nasılsın?” diye gerçekten sormaz.

Çünkü hepimizin acelesi vardır.

Bir yere yetişeceğiz.

Bir faturayı ödeyeceğiz.

Bir telefon görüşmesine cevap vereceğiz.

Bir haber okuyacağız.

Bir habere kızacağız.

Sonra başka bir habere geçeceğiz.

Ve gün bitecek.

Asıl mesele belki de tam burada başlıyor.

Çok şey biliyoruz ama birbirimizi giderek daha az tanıyoruz.

Telefonlarımızda yüzlerce insan var. Sosyal medyada binlerce arkadaşımız, takipçimiz, tanıdığımız var.

Ama bazen yanı başımızdaki insanın derdinden haberimiz yok.

Komşumuzun kapısını çalmıyoruz.

Çocuklarımızın gözlerinin içine bakmadan “Nasılsın?” diyoruz.

Bir arkadaşımızın sesindeki yorgunluğu, mesajındaki tek bir kelimeden anlamaya çalışıyoruz.

Hayatımız hızlandı.

Fakat biz yavaş yavaş birbirimizden uzaklaştık.

Belki de bugün ihtiyacımız olan yeni bir bina, yeni bir yol, yeni bir alışveriş merkezi kadar basit bir şey değil.

Birbirimize yeniden insan gibi bakabilmek.

Diyarbakır'ın taşları eski olabilir.

Sokakları yorulmuş olabilir.

Bazı sorunları yıllardır çözülememiş olabilir.

Ama bu şehir hâlâ güçlü bir hafızaya sahip.

Bir sofranın etrafında insanları buluşturmayı, zor günlerde omuz omuza durmayı, tanımadığı birine bile kapısını açmayı bilen bir kültürden söz ediyoruz.