Kültür, yalnızca geçmişten kalan tarihi eserler, taş yapılar ve eski sokaklardan ibaret değildir. Kültür; bir toplumun dili, gelenekleri, yemekleri, müziği, misafirperverliği ve kuşaktan kuşağa aktardığı değerleridir.
Bir şehri şehir yapan yalnızca caddeleri, binaları ve kalabalık sokakları değildir. O şehre ruh veren, geçmişinden bugüne taşıdığı kültürü, gelenekleri ve insanlarının ortak hafızasıdır.
Diyarbakır da bu anlamda sıradan bir şehir değildir. Her taşında ayrı bir hikâye, her sokağında geçmişten kalan bir iz, her türküsünde ve ezgisinde derin bir yaşanmışlık barındırır. Surları, tarihi camileri, hanları, kiliseleri, geleneksel evleri ve asırlardır yaşatılan kültürel değerleriyle bu şehir, adeta açık hava müzesini andırır.
Ancak asıl mesele, sahip olduğumuz tarihi mirasla övünmek değil, onu gelecek nesillere nasıl aktarabildiğimizdir.
Bugün hızla değişen dünyada geleneklerimiz, alışkanlıklarımız ve yaşam biçimimiz de değişiyor. Teknoloji hayatımızın merkezine yerleşirken komşuluk ilişkileri zayıflıyor, büyüklerimizin anlattığı hikâyeler unutuluyor, çocuklarımız geçmişte yaşatılan birçok geleneği tanımadan büyüyor.
Oysa kültür, yalnızca kitaplarda anlatılarak yaşatılamaz. Sokakta, evde, sofrada, müzikte, sanatta ve günlük yaşamın içinde varlığını sürdürmelidir.
Bir annenin çocuğuna öğrettiği yöresel bir yemek tarifi, bir dedenin torununa anlattığı eski bir Diyarbakır hikâyesi, bir ustanın yıllardır sürdürdüğü el sanatları… Bunların her biri kültürel mirasımızın bir parçasıdır.
Diyarbakır'ın meşhur sofraları, dengbêj geleneği, halk oyunları, el sanatları ve misafirperverliği sadece geçmişin hatırası olarak kalmamalıdır. Bu değerler desteklenmeli, tanıtılmalı ve özellikle genç kuşaklara aktarılmalıdır.
Burada yerel yönetimlere, eğitim kurumlarına, kültür kuruluşlarına, sivil toplum örgütlerine ve basına da önemli görevler düşüyor. Kültürel etkinlikler yalnızca belirli günlerde düzenlenen programlardan ibaret olmamalı. Gençlerin geleneksel sanatlarla tanışabileceği, ustaların bilgi ve tecrübelerini aktarabileceği, tarihi değerlerin korunabileceği kalıcı çalışmalar yapılmalıdır.
Çünkü bir tarihi yapıyı korumak kadar, o yapının temsil ettiği kültürü yaşatmak da önemlidir.
Unutmayalım ki şehirlerin hafızası vardır. Bu hafıza kaybolduğunda yalnızca eski yapılar değil, bir toplumun kimliği de zarar görür.
Diyarbakır'ın geleceği modern binalarla, yeni yollarla ve büyük projelerle elbette gelişecektir. Ancak bu gelişim, geçmişin değerlerini geride bırakmadan gerçekleşmelidir.
Bizlere düşen görev, geçmişle övünmekten öte, geçmişten aldığımız değerleri geleceğe taşıyabilmektir.
Çünkü kültürünü koruyan toplum köklerini kaybetmez. Köklerini kaybetmeyen şehirler ise her zaman ayakta kalır.
Bir şehrin gerçek zenginliği sahip olduğu binalar değil, yaşattığı kültürdür.
