Hayatın telaşına kapılıp giderken ne çok şeyi unutuyoruz…
Sabahın ilk ışıklarıyla açılan dükkânları, sokakları süpüren emekçileri, fırından yükselen sıcak ekmek kokusunu, bir yaşlının yüzündeki tebessümü, hiç tanımadığı birine yardım etmek için duran insanları…
Oysa hayat dediğimiz şey, çoğu zaman büyük olayların içinde değil, farkına varmadığımız küçük güzelliklerin arasında saklıdır.
Bir düşünün…
Bir sabah uyandığınızda telefonunuza bakmadan pencerenizi açtığınızı, kuş seslerini dinlediğinizi, gökyüzünün rengini fark ettiğinizi en son ne zaman hatırlıyorsunuz?
Hep bir yerlere yetişmeye çalışıyoruz. Daha fazla kazanmak, daha fazla görünmek, daha fazla konuşulmak istiyoruz. Fakat bütün bu koşuşturmanın arasında kendimize şu soruyu sormayı unutuyoruz:
Biz gerçekten yaşıyor muyuz, yoksa sadece günleri mi tüketiyoruz?
Bir şehir düşünün…
Taş sokaklarında binlerce yıllık hikâyeler saklı. Her köşesinde ayrı bir hatıra, her kapısında başka bir hayat var. Sabah erkenden kepengini açan esnafın selamında, yaşlı bir amcanın çay ikramında, çocukların sokakta attığı kahkahada o şehrin gerçek ruhu gizli.
Şehirleri güzel yapan yalnızca binaları, yolları, parkları değildir. Bir şehri yaşanabilir kılan, insanların birbirine gösterdiği saygı, sevgi ve merhamettir.
Bugün belki de en çok ihtiyacımız olan şey, yeniden insan olmayı hatırlamaktır.
Bir selam vermek, bir gönül almak, bir ihtiyaç sahibinin kapısını çalmak, kırdığımız bir kalpten özür dilemek…
Bunların hiçbiri servet gerektirmiyor. Ama ne yazık ki bazen en kolay yapabileceğimiz iyilikleri bile erteliyoruz.
Unutmayalım; insanın geride bıraktığı en değerli miras, malı mülkü değil, dokunduğu hayatlarda bıraktığı güzel izlerdir.
Bir gün herkesin yolu aynı sona çıkacak. Ne makamlar bizimle gelecek ne de sahip olduğumuz dünya nimetleri…
Geriye birkaç güzel söz, birkaç hatıra ve insanların kalbinde bıraktığımız izler kalacak.
Belki de bu yüzden hayatı biraz yavaşlatmalı, birbirimizi daha dikkatli dinlemeli ve güzellikleri fark etmek için kendimize fırsat tanımalıyız.
Çünkü bazen bir fincan çay, bazen içten bir tebessüm, bazen de karşılıksız bir iyilik insanın bütün gününü güzelleştirebilir.
Son sözüm şu:
Dünyayı değiştirmek için büyük işler yapmak zorunda değiliz. Bazen bir insanın hayatına umut olmak, koca bir dünyayı değiştirmeye yeter.
Güzel şehirler güzel insanlarla, güzel yarınlar ise güzel yüreklerle kurulur.
Yeter ki insanlığımızı kaybetmeyelim…
