Sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir şehir düşünün… Henüz sokaklar kalabalıklaşmamış, gürültü başlamamış, hayat aceleye gelmemiş. O saatlerde şehir, insanın yüzüne daha dürüst bakar. Belki de bu yüzden umut, en çok sabah erken saatlerde kendini belli eder.
Son zamanlarda hep karanlık haberler okuyoruz. Kazalar, kavgalar, geçim sıkıntıları, bitmeyen şikâyetler… Haklıyız da. Ama bir hakikat daha var ki çoğu zaman gözden kaçıyor: İyilik hâlâ aramızda.
Bir esnafın askıya bıraktığı ekmekte, tanımadığı birine uzatılan bir bardak suda, yaşlı birinin elinden tutan gençte… Büyük manşetlere çıkmıyor belki ama hayat tam da bu küçük anlarla ayakta duruyor.
İnsan, en çok insana iyi geliyor. Ne teknoloji, ne hız, ne de konfor bunu değiştirebildi. Bir tebessüm, bazen en pahalı ilacın yapamadığını yapıyor. Bir “Nasılsın?” sorusu, bir insanın omuzlarındaki yükü hafifletebiliyor.
Belki de bu yüzden durup düşünmek gerekiyor. Her şeye yetişmeye çalışırken, birbirimizi kaçırıyoruz. Oysa biraz yavaşlasak, biraz dinlesek, biraz anlasak… Hayat daha katlanılır, şehirler daha yaşanır olur.
Güzel şeyler var.Görmek isteyene, duymak isteyene, inanmak isteyene…
Ve belki de en güzeli şu:İyilik bulaşıcıdır.Bir kişiden başlar, bir şehre yayılır.
Bugün bir iyilik yapın. Küçük olsun. Sessiz olsun.Ama gerçek olsun.
Çünkü dünya, hâlâ güzel insanların omuzlarında dönüyor.