Günlük hayatın koşturmacası içinde insan çoğu zaman herkese yetişmeye çalışır ama kendine vakit ayırmayı erteler. Aileye, işe, çevreye, sorumluluklara zaman vardır; sıra insana gelince “sonra” denir. O “sonra” ise çoğu zaman hiç gelmez.
İnsan kendini ihmal ettiğini genellikle geç fark eder. Bir sabah daha yorgun uyanır, eskiden keyif aldığı şeyler anlamını yitirir, tahammül sınırı daralır. Bunların sebebi çoğu zaman büyük olaylar değil, uzun süre görmezden gelinen küçük ihtiyaçlardır.
Kendini ihmal etmek sadece dinlenmemek değildir. Duyguları bastırmak, ihtiyaçları ertelemek, “önemli değil” diyerek geçiştirmek de bunun bir parçasıdır. İnsan her şeyi idare edebilir ama kendini sürekli ertelediğinde iç dengesi bozulur.
Toplumda güçlü durmak, her şeye yetmek, her duruma uyum sağlamak bir meziyet gibi görülür. Oysa insanın durmaya, düşünmeye ve kendiyle baş başa kalmaya da ihtiyacı vardır. Bu ihtiyaç karşılanmadığında yorgunluk kaçınılmaz olur.
Kendine vakit ayırmak bir lüks değildir. Hayatı sürdürebilmenin temel şartıdır. Çünkü insan kendini toparlamadan başkalarına faydalı olamaz. Denge, ancak insan kendini de hayatın merkezine koyabildiğinde sağlanır.
Bazen yapılması gereken tek şey şudur:Durmak, nefes almak ve kendine şunu sormak:“Ben gerçekten nasılım?”
Bu sorunun cevabı, birçok şeyin yeniden yerine oturmasını sağlayabilir.